Vifta samt galeien

Vi har levd under eit umenneskeleg press. I oktober flytta vår kjære ven Feiten attende til Trondheim frå Kjøpenhamn etter eit samlivsbrot, og han har fått att den gamle jobben sin på Dahls bryggeri. Som han så vakkert formulerte det: "Gud har gjeve meg eit kort med påskrifta "Rykk tilbake til start"." Heilt sidan heimkomsten har han masa om at vi må bli med han ut på galeien ein aftan, som i gamle dagar. Men vi prøver faktisk å vera ein ansvarleg småbarnsfar og alt det der, så vi kan ikkje gjera den slags så ofte. Men presset frå Feiten har vedvart. Det er greitt å kalle han Feiten, berre så dét er sagt, fordi han faktisk er tynn no. Men presset har òg kome frå ein annan kant, nemleg frå sambuaren vår; la oss kalle henne Vilde. Ho meiner at baderomsvifta vår lagar ein forferdeleg ulyd, og at vi må få gjort noko med det. Vi. Ho er fanga i ein gamal kjønnsstereotypi, der det tydelegvis er vi som menn som må få fiksa baderomsvifta, jamvel om vi for vår del ikkje har noko å utsetja på funksjonsnivået hennar. Løysinga vart som vanleg eit kompromiss: "Vi skal ordne baderomsvifta, men då må vi bli med Feiten på galeien på laurdag." Det var i orden. Deretter ringde vi John Gunnar, faglært ventilasjonsmontør som òg er ein ven av Feiten og såleis sjølvskriven deltakar under galeien, og gav han eit ultimatum: "Anten kjem du hit og fiksar den fordømde vifta, elles kan vi ikkje bli med deg og Feiten på galeien på laurdag." Han sa at han ikkje visste noko om denne galeien, og sant å seia skulle han få vitjing av ei dame frå Orkanger i helga, flott dame som jobbar i ein butikk der ute. Men han vart skremt likevel, og torsdag kom han for å sjå på vifta. Han gjorde det svart; det vil seia: Betalinga fekk han i form av lakris. Han greidde ikkje å opna dekselet eller kva ein skal kalle det på den hersens vifta, men han la øyra inntil henne og konstaterte at det måtte vera noko gale med eit hjullager, og at vi like gjerne kunne kjøpe ei ny ei, så skulle han koma attende på sundag og installere henne. Neste dag, fredag, køyrde vi til Lade, til butikken Megaflis, og fekk kjøpt ei vifte som liknar den gamle.

Så, dagen etter: galeien. Vi hadde til og med skrive det på kalenderen som heng på veggen: "Erlend, galeien." Vilde var berre passe nøgd med at den nye vifta ikkje var installert enno idet vi skulle gjennomføre den mykje omtalte galeien, men ho godtok sin lagnad. Vi synst det var litt trist å tenkje på at John Gunnar ikkje skulle bli med oss på galeien, men heldigvis ringde dama frå Orkanger og avlyste alt, etter seiande på grunn av vêret. Dimed kunne John Gunnar til og med koma og hente oss, og køyre oss ned til seg på Tempe. I bilen hadde han med seg Lesbe-Nina, ei hyggeleg ung dame, men sjølvsagt ei dårleg erstatning for dama frå Orkanger. Det er greitt å kalle henne Lesbe-Nina, berre så dét er sagt, fordi ho faktisk er lesbisk. Vel framme på Tempe fann vi Feiten på trappa, sterkt nedkjølt og nedsnødd, men i live. Snart kom også Mosanna, eller Mossi, ein svært artig kar frå Irak. Han er muslim og fråhalds, men han liker å køyre rundt. Før var han sjåfør for Saddam Hussein. Til liks med John Gunnar prøver han å finne den rette, men det er ikkje så farleg for han, for han har eit glimrande liv uansett. Han køyrde til Ålesund for å møte ei dame der, men ho var for epileptisk. Han kontakta imamen for å forhøyre seg om ei dame han hadde spotta i moskeen, men imamen åtvara han mot henne, av di ho tilhøyrer IS. Likevel gjekk dei på ein date på McDonald's, der dama fortalde at ho planla å sprengje heile Trondheim torg. Ho er svært pen, men Mossi bestemte seg for å avslutte det: Som IS-brudgom ville han nok ikkje fått lov til å dra på galeien så ofte. Alt dette var veldig interessant å høyre om, men det kunne ikkje vedvare: På "Tri løver" sat nemleg ein ven av oss kalla Pære-Erlend, han hadde tinga bord til landskampen som skulle visast på storskjerm der. Ingen ville dit, men vi måtte, fordi Pære-Erlend er i sorg og treng vår støtte. Det er forresten greitt å kalle han Pære-Erlend, for han har eit pæreforma hovud og er stolt av det, og det er praktisk å kunne skilja mellom dei ulike erlendane. Til samanlikning er vårt tilnamn sjølvsagt "Skitten-Erlend", "Erlend den skitne", "Skitne oter" og liknande, og det er heilt på sin plass. Uansett, Mossi køyrde oss ned til langbordet og landskampen. Det var visstnok Noreg mot Spania, men det såg vi ingenting av, for vi sat med andletet mot ein skjerm som berre synte ITA mot FIN. Vi trur at ITA vann, men vi er usikre på dette òg, for vi vart ikkje lenge. I mellomtida hadde vi nemleg fått forlokkande snaps frå vår gamle venninne Liv Marit Grude. Vi har eigentleg bestemt oss for å bryte all kontakt med henne, etter at ho tvang oss til å dra eins ærend til Sortland for å tapa ein bridgekamp. Meir om dette seinare. Uansett, snappane synte at ho hadde vitjing av ingen ringare enn Øystein Olsen. Ikkje sentralbanksjefen, altså, men ikkje langt unna heller, eller iallfall ein mann som sopar inn store pengar på travsport. Det var nokre andre typar der òg, men dei kan få vera anonyme, den viktige for oss var Olsen. Feiten og John Gunnar vart med, og dei likte òg Øystein Olsen svært godt. Mossi køyrde oss, naturlegvis, men det er ikkje langt, for Grude bur sentralt. Litt seinare kom Mossi på nytt, og køyrde oss bort igjen. I Brattørgata 3B, der det brukte å vera vekkjelsesmøte før i tida, møtte vi tilfeldigvis Hallgeir Gåsø og Martin Rian, som var ute og markerte siger i Vårcupen på Melhus. Men dei verka sure og tverre, visstnok fordi nivået i tevlinga hadde vore for dårleg, så vi heldt ikkje ut lenge i selskapet deira. Borte i gata møtte vi att Pavla frå Omsk, ein transe vi brukte å kjenne, nyleg portrettert i ein gigantisk NRK-artikkel. Ho hugsa godt den gongen vi diskuterte Tarjei Vesaas' lyrikk, og vi snakka litt om laust og fast. Det synte seg at ho skriv dikt ho òg, og ho synte oss eit par av dei, mellom anna eitt om sovemedisinen Zopiclone. Vi budde oss på å betala formuen det kostar å ta nattbussen heim, men i døra på bussen møtte vi ein tyskar som er far til ei jente i barnehagen dotter vår går i. Han arbeider som trafikkleiar eller liknande i eit av busselskapa, og sjølv om han strengt teke berre var ute på galeien han òg, hadde han tydelegvis autoritet til å avgjera at vi skulle sleppe å betala billett. Deretter sat han og prata til oss gjennom heile den snirklete bussturen attende til Risvollan. Det var bra, for det har skjedd minst eit par gonger at vi har sovna i laupet av denne turen, og ikkje vakna før på endestasjonen langt pokker oppe i Lohove, noko som har kosta oss ein nattleg spasertur på minst ein halvtime. Vi er jo ikkje så ofte på galeien, som sagt, så når vi seier at dette har skjedd eit par gonger, tyder det vel eigentleg at det har skjedd kvar einaste gong vi har teke nemnde nattbuss. Den siste halve timen med småprat, då vi stod ute i kulingen vel framme på haldeplassen på Risvollan, kunne tyskaren kanskje riktig nok ha spara seg.

Vi, Lesbe-Nina, Feiten og katten Bukse-Bob. Dette er tidleg på kvelden. Vi koser oss. 

Uansett fekk vi oss ei god natts svevn, frå halv fire til kringom ti, dobbelt så mykje som vi vanlegvis søv. Vilde var nemleg så grei å ta hand om barnet denne natta og neste morgon. Vi liker vanlegvis å stå tidleg opp for å få noko ut av dagen, så dette høyrer til dei absolutte unnataka. Vi unna oss til og med den luksusen å sitja litt i senga etter at vi vakna, for å byrja skrive denne loggen. I ettermiddag kjem John Gunnar for å hjelpe oss å installere den nye vifta. Dette er visstnok ein type el-arbeid som ein faglært el-arbeidar bør gjera, ikkje ein ventilasjonsmontør og ein ufaglært lærar, så det kan godt hende at dette blir det siste vi skriv.

Väliaikainen

Vi gløymde å gratulere våre kvenske vener med dagen her på laurdag. Så vi gjer det no: Onnee päiväle. Dagen gjekk for fort. Sambuaren vår måtte ordne det meste til den store feiringa, medan vi sjølve skulle røkte barnet. Vi måtte ta henne med i ein namnefest for ein nevø, så vi gjekk glipp av sjølve kvenpartyet, der duoen Beddari Nilsen igjen kom for å spela dei fagraste toner som tenkjast kan. Visstnok vart dette ein stor suksess, det var iallfall det vi skreiv i reportasjen vår til avisa Ruijan Kaiku. Mykje folk kom. Samane kom, jødane kom, jamvel kommunen og fylkeskommunen kom, i tillegg sjølvsagt til kvenane og dei nyfikne nordmennene, og alle fekk dei nyte kvenske spesialitetar som kaffiost, ein type ost ein skjer i småbitar og slepper oppi kaffien. Les artikkelen vår frå i fjor for meir informasjon om kvenar generelt.

Sjølve bidrog vi med ein uhøgtideleg, men gravalvorleg kvenkviss på Kiegle kro om kvelden. Samane kom i uhopetal, og jødane kom ikkje i det heile, og Gud må vita kvar det vart av kommunen og fylkeskommunen, men ein del nordmenn og kvenar kom då, og ein islending. Det var mange spørsmål om nettopp kvenar, men òg ein del om finnar, skogfinnar, samar og endåtil russarar. Ikkje minst måtte vi leggje inn nokre om Kalevala, som vi har elska sidan barndommen, og eit par oppgåver om Læstadius som repetisjon frå Læstadius-føredraget vi heldt for kvenane i januar. Kvissen var iallfall ikkje for vanskeleg, for nokre greidde over halvparten av spørsmåla, og dei fleste stod endåtil på Læstadius-eksamenen. Vi vil faktisk påstå at nivået på deltakarane var temmeleg høgt, då mange til dømes visste det norske namnet på bygda Pykeijä, fleire kjende til flogvitet Just Qvigstad, og alle kunne identifisere eit kunstverk av Kåre Kivijärvi. Vinnarar vart laget "Pias venner", med Børselvs Pia Wilhelmsen, Islands Thorsteinn Gestsson, og sjølvaste spelemannen Trygve Beddari. Som ein takk for strevet fekk vi æra av å bli med Beddari og hans kone og kunstnarkollega Anne Margaret Nilsen ein tur på "Moskus bar". Der kom vi tilfeldigvis i prat med ein annan nasjonal minoritet, ein romani, utan at vi likte han så godt som vi liker dei fleste kvenar. Høgdepunktet var nok likevel den kvenske dansen som Trygve Beddari framførte, eit minne vi kan leva på heilt til neste Kvenfolkets dag.

Kven er dette? Det er ikkje eitt av våre mange briljante ordspel, men ei av dei lettare oppgåvene frå kvenkvissen. Skriv svar i kommentarfeltet under.

Beddari Nilsens plate Ruija byd på det eine musikalske høgdepunktet etter det andre, men sjølve har vi særleg to favorittar. Det er for det fyrste tonesetjinga av ein lang passasje frå Kalevala, omsett til moderne norsk av tusenkunstnaren Mikael Holmberg, der Väinamöinen byrjar spela sine trolske toner på historias fyrste kantele, laga av kjeven på ei diger gjedde. Denne teksten vil det diverre føre for langt å sitere her. Men vi er òg svært glade i Georg Malmsténs schlager "Väliaikainen", "Noe som kommer og går", omsett av same Holmberg. Sundag morgon var det ikkje fritt for at vi nynna på desse versa, som vi forresten ofte har sunge som godnattsong for dottera vår. Slik vi ser det, kunne visa ha vore eit alternativ til nasjonalsong for kvenfolket, om ein fekk laga ein berre kvensk versjon i tillegg.

Dette livet med smerte og bedrøvelse
er noe som kommer og går.
Alle stunder av glede og bedøvelse
også noe som kommer og går.
All den lykken i livet som vi får til del,
all den kjærlighet som brenner i kropp og sjel,
alle nederlag, alle hjertesår
er noe som kommer går. 

Den skjønneste rose du no'n gang har sett
er noe som kommer og går,
og de ungdommens dager da alt synes så lett
er noe som kommer og går.
Og den skjønnhet du ser i den jenta der,
hennes lepper så søte som kirsebær,
hennes kropp, det tror jeg du nok forstår,
også noe som kommer og går. 

Den vinen som løfter og beruser deg
er noe som kommer og går,
og den anger'n som dagen etter knuser deg
er noe som kommer og går.
All den lykken i livet som vi får til del,
all den kjærlighet som brenner i kropp og sjel,
alle nederlag, alle hjertesår,
alt er noe som kommer og går.

Reparere dei levande

No er det på tide at også vi genererer nokre smektande hjarto i kommentarfeltet. Vår kjære dotter er ramma av dobbeltsidig pneumoni! Tri ulike virus pluss diverse bakterier: Huff! Vi må innrømme at vi vart litt irriterte på sambuaren vår måndag for ei dryg veke sidan, då ho insisterte på at vi måtte køyre til lækjarvakta akkurat idet vi hadde teke det fyrste tygget av middagen vår. "Ja, men, ja, men ..." prøvde vi. Men ho stod på sitt, og der nede var det berre rett på med oksygenmaske og Fandens oldemor, tjue lækjarar og førti pleiarar og åtti spørsmål om barnets forhistorie. Ho var rett og slett for bleik, og altfor fattet. Så den siste veka har vi budd på St. Olavs hospital igjen, fyrst på Barn intensiv og no på Barn infeksjon, og vi skal ærleg vedgå at det har tæra på psyken.

Takkgudskjelovogpris er vesle Lindis i ferd med å bli betre, etter åtte døger med såkalla highflow opp i nasen og mat på sonde og ein breispektra antibiotika intravenøst, berre for å nemne noko. Men akk, når mor og barn snart får reise heim, må nok vi bli att på alderspsykiatrisk avdeling. Men nok om dette, vi orkar eigentleg ikkje skrive så mykje frå denne gudsforlatne pølen av lækjarvitskapleg spisskompetanse, då vi rapporterte meir enn grundig nok herifrå den gongen dotter vår vart fødd, på seinsumaren 2017. Ved sjukesenga hennar syng vi no berre "Saint Mary" av Sparklehorse, ein lågmælt hyllest til det offentlege sjukehuset i London som redda livet til Mark Linkous i 1996, då han var så uheldig å ta ein overdose av ymse preparat på hotellrommet sitt.

Blanket me, sweet nurse,
and keep me from burning.
I must get back
to the woods, dear girls,
I must get back to the woods. 

In the bloody elevator, rising
for their first cup of tea
of the day.
When does sky turn into space,
and air into wind? 

The only things I really need
are water, a gun and rabbits.
Let me rest
my fevered cheek
upon your warm, sweet bellies. 

In the bloody elevator, going
to the bright theatre now,
come on boys.
Please let me taste clean dirt
in my lungs, and moss on my back.

Lyng fyller 50

Sist fredag var det stort kalas på Mellomveien pub. Kvisslagets assisterande kaptein i Geo Tislevolls utlendigheit, Håkon "Mr. Ling" Lyng, fylte 50 år 1. juledag, og markerte altså dette på den herlege datoen 4. januar. Ute var det grufullt, men inne på Mellomveien hyggeleg. Når vi ikkje møter Lyng på kviss ein annan stad, er det her vi oftast finn han: Sitjande på sin faste plass i hjørnet, analyserande og ekspertkommenterande ein pågåande fotballkamp, og så kjem vi for å føle på den elektriske stemninga og stille idiotiske spørsmål. Alt vi kan om fotball har vi lært av Lyng, og det vi ikkje har lært av Lyng det har vi lært av Tislevoll, og det har Tislevoll lært av Lyng. Døme kan vera tydinga av omgrepet "daudball", samt sentrale filosofiske tesar som: "Mål pregar kampar". Den kryptiske offsideregelen, som i si tid fekk oss til å slutte på Melhus gutter 88, har vi riktig nok ikkje skjøna enno. Men takk vera Lyng har vi gått frå å vera totalt uinteresserte i fotball til å bli temmeleg uinteresserte i fotball. Vi snakkar då om landskampar i EM og VM for herrar; nasjonale ligaer og kvinnefotball er vi framleis totalt uinteresserte i.

Ein kviss under bursdagsselskapet hadde berre to kategoriar, fotball og Lyngs føretrekte form for musikk, og vi fekk då vita korleis det kjennest å vera med på ein kviss utan å vita svaret på eit einaste spørsmål. Siger vart det likevel, då vi tilfeldigvis hamna på lag med ein annan av Lyngs vener, som openbert har meir til felles med han. Men vi deler faktiske interesser med han vi òg, til dømes litteratur. Der er han, for å seia det med Trond Bårdsens panegyriske ord om vår sambuar, "mildt sagt relativt oppegåande". Historie, politikk og samfunnsliv er andre omkverve han har svært god greie på. Generelt er han ein glitrande samtalepartnar, svært intelligent og til og med ganske hyggeleg. Som assisterande kaptein på kvisslaget Levon Helm har han gjort ein formidabel innsats, spesielt kva gjeld den uvurderleg viktige drakoniske handhevinga av alle regelverkets minste tødlar, gjennom omstendeleg, langsam og ugjennomsynleg sakshandsaming. I selskapet såg vi tydeleg at vi ikkje er åleine om å setja pris på han som ven og fagperson, då oppmøtet var formidabelt.

Det har ikkje lykkast oss å skaffe eit bilete av den notorisk medieskye Håkon Lyng, men det er grunn til å tru at han oppheld seg inne i dette lokalet på Lademoen. 

No må vi ha kjent Lyng gjennom Levon Helm i kringom ti år, og det har vore greie år med fleire gode vitsar og ein del interessante spørsmål, men sjølvsagt mest smerte over feil svar. Vårt favorittspørsmål frå Lyng er framleis det obligatoriske og samstundes legendariske: "Kva heitte mora til Oddvar Brå?" Svaret er, som alltid før: "Gunvor." Alle kan vi sjølvsagt falle steindaude om i neste augneblink, og fåe er nok meir velvitande om slike sanningar enn nettopp Lyng. Men vi vonar at både han og vi får leva så lenge at vi rekk å oppleva 51-årsdagsselskapet hans, fredag den 3. januar 2020 kl. 18.54 på Mellomveien pub.

Rageaholics anonymous

Det fyrste steget i tolvstegsprogrammet er å innrømme at ein har eit problem. At vi har dette problemet er det nok ikkje mange som veit, då vår føretrekte form for raseri er den passiv-aggressive. Men av og til tippar det over jamvel for oss, og då kan den heilage vreiden koma til syne. To særskilde personasjar er så provoserande av natur at vi ikkje har eit snev av dårlege samvit for å radbrekkje dei – verbalt, altså: Det er Stein Bjerkset og Liv Marit Grude. Etter Proffen-cupen i helga vil vi føye Svein Arild Naas Olsen til den lista, for å sitja og snakke i kvart einaste kort gjennom ein heil runde à tri spel, kvalifiserer eigentleg til halshogging – verbalt, altså. Det gjorde ikkje saka betre at makkeren vår i den runden var nettopp Bjerkset, som truga med å mergspalte Olsen, og kjølhale oss om vi ikkje tilkalla TL på same Olsen – non-verbalt, altså. For ein stor del gjev vi blaffen i det åttande og niande steget, som handlar om å søkje forsoning. Men vi kom òg skade for å vera krasse mot ein god ven og støttespelar gjennom mange år, og han fortener ei orsaking.

Riktig nok, Odd Roar "Keegan" Smisetfoss, synst vi det var i overkant å tvinge oss til å spela 5 kløver dobla der vi mangla hjarter ess, ess, dame i spar og hadde tiaren tridje i kløver mot kongen femte, spesielt sidan motpartens 3 grand knapt nok stod. Vi meiner òg det var feil å ta ut i 4 kløver på fire småe kløver då motparten dobla 3 grand. Sistnemnde kontrakt var åtte eller ni stikk avhengig av motspelet, men å sitja og surre i 4 kløver dobla på fire småe mot tri småe, var ikkje vår kopp te. Vi likte i kort sagt dårleg å gå 800 på båe dei to siste spela, i ei tevling vi låg an til å kunne vinne med ein sterk sisterunde.

Per Erik "Pil" Austberg, ein av avlidne Rune "Proffen" Brattgjerds beste vener og ein av Proffen-cupens nestorar, underheldt vakkert på klaviaturet under helgas tevling i Frimurerlogen. På veggen heng patinerte og glaserte rokokkoportrett av tidlegare vinnarar av tevlinga, som Per Nordland, Jan Emil Græsli, John Våge og underteikna. 

Men det er ikkje poenget. Alt det der eg bagatellar, og vi overreagerte. Det viktige er fylgjande: Heilt fram til denne siste runden, hadde sjølvsame Smisetfoss ved gjentekne høve snakka om at han skal kjøpe eit hus i Karibien, der vi skal få koma og bu i lag med han. Han sa ikkje meir om kva øy det vil bli, men det skal iallfall vera i Karibien, og resten av livet skal vi sleppe å bekymre oss for noko som helst. Så kvifor laga vi slikt drama kring dei nokre tusen grunkane vi tapte på ikkje å vinne Proffen-cupen (som vi forresten neppe hadde vunne uansett utfall av den siste runden)? I huset i Karibien treng vi openbert ikkje ei krone for å leva som grevar. Der kan vi sitja med Smisetfoss heile dagen, kvar einaste dag mange tiår inn i framtida, og hyle paraplydrinkar og diskutere dei to kløverkontraktane i siste runde av Proffen-cupen 2018. Vi skal berre attervende til gamlelandet ei helg før kvar jul, for å spela nye utgåver av Proffen-cupen, som nok vil gje oss endå mykje meir å snakke om. På attersyn i Karibien, Odd Roar! Eller for å seia som vi ofte har sagt, med den mest notoriske av alle rageaholics, George Costanza: "Serenity now, serenity now!"

Att kila upp til Nisse

Det har vore magert på denne vevstaden i ei god stund, det skal vi vedgå. Men etter tolv dårlege månader kjem alltid ei god helg. Som no i helga, då vi tok med sambuaren vår på ei utflukt. Det var ei gamal avtale oss imellom at sidan vi fekk dra på den sjudundrande ferieturen vår til Lakselv i sumar, måtte vi ha lyst til å spandere noko tilsvarande på henne litt seinare på året. Slik sett vil vi estimere at helga i Lakselv, der vi forresten budde og åt gratis, til slutt kosta oss ca. 20.000 kroner. Men noko må ein jo finne på. Takk til svigerforeldra våre som tok hand om barnet i helga; det ville kosta oss ytterlegare ei formue å leie anna barnepike.

Det vart så vi drog til Stockholm, der Vilde ikkje hadde vore på lang tid, og underteikna berre har vore på snøgg gjennomreise, på veg til ymse avkrokar i Aust-Europa. Så det kunne jo vera vel verd å sjå litt nærare på denne byen, som vi alltid har tenkt på som vakker og forlokkande. Vi kjenner han best gjennom vårt barndoms idol Cornelis Vreeswijk, og vi må seia at det var stort for oss å få sjå "in real life" alle dei songomsungne stadene vi berre kjenner frå musikken hans: Kungsträdgården, Nybroviken, Tunnelbanestationen, berre for å nemne nokre. Den gyllene freden rakk vi diverre ikkje å få med oss, men han er visst uansett ikkje heilt som på Polaren Pärs tid no lenger.

Svenskekongen, den døgenikten, var ikkje særleg glad for å sjå oss. Men det var i grunnen gjensidig. 

Vi såg jo at Pär, og Vreeswijk, saktens må ha hatt sitt å stri med i Stockholm. Det finst ei overklasse der i byen, det er det ingen tvil om. Vi gjorde ei synfaring i båt kringom Södra Djurgården, og såg dei utrulegaste feriebustader for eliten. Svenske tilstandar av verste sort! Men elles møtte vi mange hyggelege folk, nokre fåe av dei etniske svenskar, dei fleste hakket mørkare. Til dømes kom sjølvaste Hare Krishna hoppande forbi i ei av dei fornemme shoppinggatene, dansande og messande som alltid før, og det sette vi stor pris på. Sverigedemokraterna, som subba og sjangla nokre hundre meter bakom, fortona seg som svært anemiske i samanlikning.

Svensk jul på sitt fagraste. Vår gamle ven Per Sand var faktisk på elgfarm i Sverike ein gong, i Duved, men det er ei anna historie. 

Men shopping, ja ... Det galdt naturlegvis å få handla litt julegåver, eller iallfall ha planar om det. Vilde fekk kjøpt mange, det aller gjævaste var truleg ein kvensk kaffiost på Gamla stans julemarknad. Men personleg har vi som tradisjon å utsetja heile suppedasen til nokre fåe dagar før jul. Men vi hang no på, og kom med nyttige vink og innspel undervegs, primært: "Treng dei verkeleg det der?" Råda våre vart berre sjeldan tekne ad notam, men for å seia som Vreeswijks svirebror Fred Åkerström: "Sådan är kapitalismen, / otack är den armes lön." Men eit visst honorar for møda fekk vi for så vidt, i form av god mat og drikke som vi betalte sjølv. Men det var jo hyggeleg at Vilde i det minste ville eta og drikke i lag med oss.

Vi och Nisse Ferlin.

Vi vil gjerne la ein annan poet få avslutte vår vesle epistel frå Stockholm. På veg frå busstasjonen til hotellet kom vi nemleg over eit for oss tilsynelatande tilfeldig stelle, der to gamle polarar sat på ein benk og naut ein mellanöl på deling. Vi ville slett ikkje tenkt på denne asfaltpletten som eit torg, om det ikkje var for at det stod ein tridje mann der, ein mager statue, og at skiltet på veggen bar påskrifta "Nils Ferlins torg". Då hugsa vi eit vers av nettopp Nils Ferlin, ein diktar som heller ikkje Vreeswijk og Åkerström var ukjende med. Vi må ta det fritt etter minnet, etter ein annan fyr som òg tok det fritt etter minnet, men det er uansett ei passande oppsummering av helga vår i Stockholm.

Jag satt i stolen.
Nu är den tom.
Var tog jag vägen?
Har någon sätt mig?

I celebert selskap

I helga var vi på Austlandet for å spela i den såkalla eliteserien, 1. divisjon, i bridge. Køyreturen nedover i lag med Helgemo, Bjerkset og Forfot var svært hyggeleg, og det same galdt returen. Ikkje minst var det artig å stå over nokre halvkampar, ein luksus ein må kunne unne seg på eit femmannslag. Meir av slikt andre spelehelg! Bridgen var, som vanleg på dette laget, mildt sagt rufsete. Det forsvann vel om lag ein million poeng på alvorlege hjerneblødingar og polymorfe psykosar. Men mange andre var heldigvis like veike, så vi ligg berre litt under middels ved halvspela tevling. Ein utførlegare rapport kva gjeld det bridgetekniske, kan lesast i magasinet Bridge i Norge ein gong før jul.

Det vi må få nemne, i ei tid då det diverre blir meir og meir akseptert å skryte av seg sjølv, er den gjæve prisen vi vart mottakarar av no i helga. De har sannsynlegvis aldri høyrd om han. La oss samstundes påpeike at vi faktisk har vunne ein pris ein gong tidlegare, den endå meir obskure Eidsfjord Sjøfarm-prisen, for beste anekdote i bulletinen under lagfinalen på Sortland 2011. Men no i helga, altså: Ranik Halles pris. Han blir delt ut av organisasjonen Norsk Bridgepresse for bridgeskribleri og dilikt, ikkje naudsynlegvis kvart år, men når det passar seg slik. Vi har skrive mange slags artiklar om bridge opp gjennom åra, og det var nok dei som skaffa oss prisen, svært hyggeleg. Men hyggelegast er det jo å få føye seg inn i den gloriøse rekkja av bridgejournalistar som har fått prisen tidlegare, med namn som Boye Brogeland, Leif Erik Stabell, Knut Palmstrøm, Geir Olav Tislevoll, Jon Sveindal og Peter Bendik Marstrander.

Plakett vi skal få sambuaren vår til å hengje opp, då vi ikkje kan å bruke hamar og/eller spikar.

Det artigaste ved det heile er likevel personen Ranik Halle (1905–1987) , som har gjeve namn til prisen. Vi har eigentleg berre kjent han gjennom den vidgjetne konvensjonen "Halles 2 kløver", men no måtte vi nesten lesa oss litt opp på han, og det var ein svir. Visste du at han var russar? Han vart fødd Andronik Saradscheff i Baku i dagens Aserbajdsjan. Faren vart drepen i ein eksplosjon, då han var mellom verdas fyrste oljebrannsløkkjarar. Konsulen Halfdan Halle, ven av avlidne, gifte seg med enkja og adopterte guten, som såleis hamna i Noreg. Som vaksen vart han pressemann, ein svoren antikommunist og ein framståande figur i partiet Høgre. Då han langt om lenge kasta inn handkledet der i garden, var det etter konflikt med partileiar Kåre Willoch.

Ranik Halle, eigentleg Andronik Saradscheff. Han likte ikkje kvefs. 

Men alt det der kan få liggje, då Halle heldigvis hadde nokre briljante eigenskapar òg. Då tenkjer vi ikkje fyrst og fremst på det faktum at han vann ein haug med bridgetevlingar og skreiv fleire bridgebøker, men snarare på fylgjande kuriosa, som vi saksar frå Norsk biografisk leksikon: "Men helsetilstanden var ikke den beste. I alle år hadde han arbeidet til langt ut i de små timer, ved det hjemlige skrivebord eller rundt bridgebordene. Nikotinforbruket var formidabelt, og skadet lungene alvorlig. Han måtte gi opp sigarettene, men takket være smugrøyking ble han kjent med sin hage. Frisk luft var han ikke tilhenger av. Han var også livredd for veps, som han kalte "verdens farligste rovdyr" i en artikkel som VG slo opp på førstesiden. Han likte heller ikke mosjon. Da han fikk en sykkel i gave, trillet han den ned til kontoret, men der ble den stående i en årrekke; hjem var det for mange bakker. Han døde av kreft i 1987." Så de forstår vel kvifor vi er stolte av å ha vunne Ranik Halle-prisen!